در بخش دوم اين نوشتار، روش شيخ الطايفه را در مورد برداشت فقهى از آيات قرآن و مبانى وى در اين زمينه بررسى كرديم. بنا شد ادامه اين مبحث را دراين بخش پى‌گرفته، نمونه هايى ديگر و بعضا مورد ابتلا را برشماريم. درخور توجه است كه هدف از تعمّق دراين مبحث، اثبات اين نظريّه است كه قدماى اماميّه ـ به خصوص مكتب فقيهان متكلّم بغداد ـ در دريافت و استخراج احكام از آيات، صرفا به عنوان تأييد و تقويت قولى پذيرفته شده و مستند به اخبار، به سراغ آيات نمى‌رفتند؛ بلكه آيات قرآن كريم از مستندات اصلى حكم بوده و در مسائل نو ظهور و مورد بحث و مناقشه، مأخذ حكم قرار مى‌گرفتند. ظواهر آيات در اثبات موضوع و حكم، از حجيّت قطعى برخوردار بودند و در قول و عمل، كسى ترديد درآن روا نمى‌داشت.

اكنون كه بحث از تطوّر فقه مطرح است، شايد بتوان با تمسّك به سيره قولى و عملى قدما گام هاى مؤثّرى را در احيا و گسترش اين روش فقهى آنان برداشت. روشى كه در اثر برخى هجمه هاى علمى، در قرن هاى بعد به بوته فراموشى و ركود سپرده شد.